Zoeken

Voetballen in het paradijs

Op een wolkenkoze, late herfstdag, een halve eeuw na de door hem gepleegde overtreding, werd hij niet aangehouden toen hij het park binnenfietste. Tot zijn verbazing was het politiegebouw omgetoverd tot een grand café: De Nachtegaal.   Hij ging daar aan een tafeltje zitten met uitzicht op hun 'voetbalveldje'. Vreemd hoe hij toen ineens  van een lachende ober een menukaart in zijn handen kreeg  geduwd en later de rekening.   Want de woeste agent die hem van zijn fiets sleurde omdat het verboden was in het park te fietsen kreeg hij niet uit zijn hoofd. Als Adam met Eva was hij uit het paradijs verbannen. Hoe kon hij zoiets vergeten?   ‘Een koffietje graag!’  Hij voelde de warme zonnestralen op zijn gerimpelde gezicht. Hij luisterde naar het geruis van de bomen. Het razen van de auto’s op de ring haalden hem uit zijn dagdroom. Ze reden naar de Nederlandse grens waar hij vandaan kwam. De lachende fietsers op het  fietspad  dat nu als een groene ader door het park liep, proefden zonder dat ze het  misschien wisten van de nieuwe vrijheid. Hij nam kleine slokjes van zijn koffie. Verliefd keek hij naar het bomen koppel. Zij waren ooit de palen van hun doel geweest. Nu zat een verliefd stelletje op hun tapijt van bladeren elkaar te zoenen.   Het liefst had hij de bal van onder zijn snelbinder gepakt. Met zijn vrienden zou hij dan een potje voetballen. Net zoals vroeger. Dribbelen, passen, schieten. Dromen vangen. Zolang het nog kon.   Maar de liefde liet zich niet verdrijven. De dood zat hem op de hielen Een bladblazer kwam langs. Hij zag hoe al zijn herinneringen op een hoop werden geblazen.   Hij stond op en met een zwaar gemoed haalde hij zijn huurfiets uit het slot.                                        

Margaretha Juta
0 0

Santiago Papasquiaro in één moment

Aan de toegang, die een dag, beginnend voor 6u 's ochtends,kan, maar niet moet verlenen, tot een 'elk moment': hier een gedicht. Toen de anderen racisme uitvonden, om dit in hun gezicht terug te krijgen.Woorden die ik opraap en niet van mij zijn, kunnen iets losweken, iets onwaar, of onecht, om dan te gaan handelen als contra-argument.Waarbij het hem in het woord zit dat het omgekeerde wordt gesuggereerd als les. Toen we dieren bezochten maar ik mijn mooiste ervaring opdeed, in een reizende capsule die tijd opvreet ook al leven we compact hier;een zwart hert met wit gewei bijna rechtstreeks uit een dromerige nawoord van iemands leven (ik wijs op 'Voor het vergeten van P. Verhelst) - of tenminste zo stelde ik het mij voor -die aan ons en dus iedereen verscheen, al beschermde de capsule, die ons beschermde, hem van angsten. Zo verscheen het hert aan een bosrand, en vervoegde zo mijn collectie,eventueel te gebruiken deja vu's voor mijn afterlife, dat nog geschreven KAN worden. Ik ben niet verplicht tot verantwoording, als ik deze niet uitlok. Mijn observaties laten mij nooit in de steek, als ik ze oproep.  Waar nodig kan je een metafoor verzinnen, zoals een essay, over 'tussendingen', die je kan vastnemen, eenmaal, binnen de tekst.  Ik leefde er niet. Maar las er wel in door. Een soort doorreis die niet volledig kan genoemd worden, nooit niet. A disembodied field trip. (Ik wou dat ook zijn kringen er iets van konden begrijpen, al was het als in een vertaaldverslag.) Santiago zette lijnen uit waarnaar (niet waarop) ik balanseer. De lijnen deinen uit naar me toe, als een kustlijn.Niet als een kustlijn, maar als letterlijke materie met water tussen.Gestuwd door intuïtie pen ik neer, dat ik niets wil betekenen, als ik ook niets kan associëren met hedendaags geweld dat gaande blijft. En daarna niets meer. En daarna niets meer. For example:

Dries Verhaegen
3 0