Zoeken

Een herdersleven

Om verder te vertellen, zodat het opschiet voor Meeke, die graag wil weten hoe het afloopt, voordat Sturm der Liebe begint. "Haasten? Stolz der Liebe?" Dat was niet de afspraak. De jonge Laïs kijkt ons allemaal teleurgesteld aan. "Opschieten? Snelsisnel? Nee toch.." denkt ze. "Kan ik dan nooit rustig van de dingen mogen genieten? Tiktok moet al snelsnelsnel. Alles moet op een-twee-drie." Haar blik slaat naar de grond neer. Zij wil niet te snel gaan. Halt, jongens, wees kalmmm. Zij houdt van een mooi verhaal.. "Boeie streich der Liebe," zucht ze, "VerdAmmt de schmerz der Liebe. Wat een saaie soapsie.. Welk een saaie Duitsers." "Meeke heeft iets met die Duitsers," begint ze te vermoeden. "In de middelste schuif van Mee, bovenop TeVe-BLAD, ligt een zwarte dolk met Germaanse runen. Staat volgekrast met îhaz en sôwilô's.." Tegen de dieven, zegt Mee. Ze steekt ze. --- Laïs laat het hoofd tussen de schouders zakken. Het is wat het is, denkt ze verslagen. Que sera, sera. Het is haar dag al niet. Tranen wellen op. Ze denkt terug aan deze ochtend, Laïs, aan het afstandelijke whatsappje dat ze na een hele nacht wachten gekregen had. "..Waarom? .. Waarom zo kil en kou?.." Het doet haar veel verdriet.. Ze veegt een traan weg met de mouw. "Waarom kan ik niet gewoon kind blijven?" Ze durft met de betraande ogen haar familie nog niet aan te kijken. "Zou er nu echt niemand voor mij opkomen? Gaat iedereen weer naar Meeke luisteren?" --- Uit de Technics-platenspeler op de achtergrond klinkt ouderwetse elektrische blues. Muziek verzacht de zeden. "Tiens.." mijmert Laïs. Zoiets ouds en bijzonders heeft ze nog nooit gehoord.. De rauwe woorden raken haar. Nog iemand met smart. Een grote sterke man, aan de stem te horen. Hebben die ook zoveel verdriet, soms?  Oh, I asked her for water, oh, she brought me gasoline That's the troublingest woman That I ever seen --- "Soaps zijn schadenfreude," ziet ook Cato, "Schnickschnack. Het zijn verzinsels van Nyarlat. Geklasseerd! Ziezo." Cato probeert alles in het hoofd netjes te organiseren (behalve haar kamer: een chaos). Zin hoort aan de rechterkant / onzin aan de linker. "Dat lukt maar half hoor," glimlacht ze geruststellend. Een mens zou van haar ratio een paar stappen terugdeinzen. Soms is dat net goed, vindt ze. Het geeft haar de ruimte om rijen en kolommen vol oplossingen te bedenken voor andermans problemen. Het hoofdkwartier van de VN? Laat haar die schunnige Augiasstal maar uitmesten. De mannelijke toxiciteit is er weer maar 's uit de klauwen gelopen onder voorbeeldpaus Antonio Guterres. (Toni of Imperador konden de vele belaagde vrouwen hem noemen, obrigado Senhor, en ze werden tevens eigenlijk verplicht om te zeggen: wat een schatje toch, die kleine knuffeltrol, een schatje van een wratje.) Cato, engel? Wraakroepend, toch. Misschien kan jij heel die zwijnenpan daar in New York trachten te vervangen door eindelijk een overwegend vrouwelijk, meer inlevend en A.I.-geassisteerd bestuur met realpolitieke hervormingen, toewerkend naar één doel toe in het algemeen belang. --- Waar Guterres naast betamelijkheid ook niet van houdt, waartegen hij dollars en bussen vol spindoctors heeft ingelegd, dat zijn aandachtige kijkers die zich vol ongeloof vergapen aan de BBC-documentaire The Whistleblowers: Inside the UN, tussen ons gezegd en gezwegen. "Oh," doet dat Stefano wegdromen, "Dan smeed ik voor Cato een vlammend zilver slagzwaard naar het model van Sword of Omens. Zo kan ze heel de zooi daar decimeren." "Thundercats are on the move / Thundercats are loose.." zingt Dimke nauwelijks hoorbaar, maar kolkend van ergernis wanneer hij over die hovaardige mummies hoort, over gluiperds als Guterres, Blatter of Michel, die hun voorbeeldfuncties met eigendunk besmeren en bevuilen. De lijst is lang, de verzameling is omstandig. Want iedereen kent er zulke. "Uitroeien," vindt Dim. --- In een BBC-artikel stond nadien te lezen: When asked about external oversight, the spokesman for the UN Secretary General said: "There is full transparency and we have an internal independent body that reports to the member states of the UN General Assembly." The United Nations has a protected legal status and senior staff have diplomatic immunity from all national laws. All staff complaints have to be addressed internally. The Office of Internal Oversight handles the most serious allegations, including claims of criminality, but has no legal authority. --- Tja.. Walgelijk alweer. Degoutant. Maar wat moet men ertegen beginnen? Anders dan een grote hoop ontgoochelde en boze mensen geloven wij niet aan al de maffe complottheorieën die zomaar wild de ronde doen, nee. Dat niet. We proberen af en toe een deftig magazine of een boek te lezen, of kijken naar nieuwszenders die beweringen gewoon nog klassiek met feiten checken. Maar dat er vele stallen grondig moeten uitgemest, dat is een feit dat zeker is. Het kruim van de twee oudste generaties heeft hard gezwoegd, heeft zonder veel vooruit te denken hard aan de eigen welvaart willen werken. Het soort welvaart met een buitensporige kostprijs. Diezelfde generaties zijn het specifiek de laatste dertig jaar enorm aan het verklooien. Enorm. Van geen enkel ideaal hebben ze iets heel gelaten, ze hebben al onze instellingen ondergraven, een krankzinnig bedrag aan schulden opgestapeld en op de koop toe zijn ze te lui om hun historische schuld tegenover het milieu en pakweg dieren af te lossen. Dus: treed nu eindelijk allemaal af. Klaar. Of dringt het nog niet door? Hoeveel verkiezingen willen jullie nog verliezen? Opgedonderd. Dat is vandaag de boodschap. --- Hannah fronst, controleert haar nagels, plukt de pluisjes van haar t-shirt af. "Bon. 't Was chill. Maar nu hangt er een zekere spanning," voelt ze met een zevende zintuig. "Dat krijg je in een kleine zoo met zoveel soorten samen." Haar familie is druk, druk samen. Het zijn er, hier alleen al, een slordige 23. Het leven is vol prikkels en sensaties. Er is geen tijd om alles ordentelijk te verwerken, gewoon geen tijd. Och toch, Yog-Sothoth! "Tuurlijk heeft Zus gelijk," zegt ze tegen Celia, "Meeke en de tantes zouden beter naar een docu kijken over de voedingsindustrie, over alle corruptie op de wereld, over de onwil van zoveel schijtleiders en f*cking boomers om er gezamenlijk nog iets moois van te maken voor ons, voor onze generatie." "Ssshh," sust Celia, "Je moet altijd een balans willen bewaren, Hannah, tussen de zienswijze van de ene en de zegswijzen van een ander, met tussenin de verenigende meningen van je mama." Meeke fronst. "Ons Celia heeft zware studies gedaan.." --- Mee zet haar flegmatieke striplezertje Isaak weer veilig aan de grond. Ze neemt de frêle Alixe op schoot, een Mini-Me van d'r tante Helen, met saffierblauwe ogen en engelenhaar. "Tsjaka!" lacht Beyoncé. "Mooi gesproken, lieve Hannah. Waar houden die boomers zich in gOdsnaam mee bezig? Met heelder dagen soaps kijken. Met bodyshaming.." "Met voze anonieme commentaartjes op de socials," springt Marijke bij. "Terwijl ik," danst de guitige kleine Mila huppelend tussendoor: "Terwijl ik al direct zou zeggen: ik probeer iemand anders te behandelen zoals ikzelf gejespecteerd wil worden. Neh. Dansen dansen dansen!" --- Svens forse gestalte werpt een verkoelende schaduw over de spelende en duttende kleintjes neer. "Dank Svenneke," wrijft Kaartje hem dierbaar over de hand, "Ge zijn een schattenbeer." "Enfin.. meer een zilverruggorilla," denkt ze toegenegen. Van ver, mocht het donker zijn, lijkt hij op Mike Tyson. Buffelschouders, de brede kop, het korte zwarte haar. Een toeval. Het is Tyson met wie Sven langs de tv opgroeide. Ze delen een nietig teer hartje, de twee verschoppelingen, maar ook een temperament dat in beestachtige knokpartijen uitbreekt. Op café, op de voetbal, op café en laatst nog op de barbecue van de voetbal. (Daar liep hij een infectie aan de vuist op omdat zijn opponent, Benno Barnardt, een pedante ploertige Hollander, alweer vijf weken de tanden niet had gepoetst. "Zelfs waar ik sta, kan ik uit zijn bek ruiken!" had ons Ilanootje geroepen, niet de beleefdste, vindt Mee.) Gelukkig voor de vurige linkshandige bokser Sven gaat het er dikwijls aan toe zoals Tyson vs. Botha en smijt hij desnoods het meubilair door de vensters om duidelijk te maken dat het stoeien beter stopt. "T.R.E.-oefeningen Sven," dringt Katy almaar aan, "Tension Release, ventje." Naar zijn familie toe is hij een lam, een zorgzame herder, een trouwe herdershond. --- Meeke knikt haar kloekende Sven weer goedkeurend aan. Zij beseft hoeveel waarde hij de familie toebrengt, hoeveel kolossale energie er in hem schuilgaat die hij meestal aanwendt om er Goeds voor anderen mee te doen. Svens favoriete docu, enfin: het is niet echt een docu, maar hij beweert van wel, is de verfilming van Jesus Christ Superstar, een excentrieke maar prachtige evocatie -vindt zelfs Meeke- van Christus' lastige Passiedagen. De muziek, in elk geval, is magnifiek. En de rest ook. Traantjes van beroering.. Jaarlijks met Pasen kijkt heel de familie samen rond Mee vergaard naar de documentaire.  Listen Jesus I don't like what I see. All I ask is that you listen to me. And remember, I've been your right hand man all along. You have set them all on fire. They think they've found the new Messiah. And they'll hurt you when they find they're wrong. --- Vinnie draait het volume naar een vreedzaam niveau opdat ook de nieuwe gereformeerde buren kunnen meeluisteren die verstopt achter hun sobere gevel behoorlijk wat kabaal maken met huiselijk dronkemansgeweld. Mee slaat een kruisje om Ted Neely. En om Maria Magdalena, "dat beschimpte arme schaap, dat allicht niks dan Goeds wou doen, maar dat ook onder de vroege Christenen weer klof tegen een patriarchaat aanliep. Waarom halen ze dat niet als een boodschap uit de Bijbel, die ouwe mannen? Het staat letterlijk in de Apocriefen." Maxime ondertussen sleutelt aan de tuintafel in een notaboekje aan de oplossing voor het torsieprobleem op de nokaskoppeling van zijn matzwarte Damon Hypersport HS Premier. Trekt 200pk, voor een moto! Een prachtmasjien. Dat machtige geluid op kruissnelheid.. als van een McLaren. Max draagt soms visies uit zijn dromen mee de baan op waar de ingenieurs van motorfabrikanten nog niet in kunnen volgen -en dat frustreert hem. --- "Ik bezet en ik betoog!" Willem, schelms en guitig, is langs de regenpijp in de dakgoot geklauterd. Katy & Marie zijn gegêneerd. Elize keuvelt met Cleo en Odile over de Belgische stoet raspaarden. Ze kijkt op en giechelt om de klimmende belhamel Wimpie, de Jean Genet van de familie. "Ik lees De Standaard van mijn vier jaar. Maar er is al lang geen standaard meer. Ik verwerp de wereld die mij verworpen heeft!" roept de boef daarboven, "En ik bezet daarom het dak! Ik wens ook dat Hamas wordt platgegooid. We krijgen die afgrijselijke oktoberbeelden maar niet vergeten." Kleine Cleo wijst kirrend omhoog en port Odile aan, die weinig interesse toont. Er bestaan blinkender dingen dan muurklimmers en internationale politiek, denkt ze. --- Als zij om jongens lacht, Odile, dan is het op ondoorgrondelijke, haast mystieke wijze. De gulden Mona Lisa noemen ze haar op school in Latem, op de Latemse school. Jongens kijken haar na en zij glimlacht weliswaar, maar schrijdt hen in een wolk van wasverzachter geruisloos voorbij. Ze lijkt sprekend op De Roos uit dat prachtige jeugdboek van Anne Provoost. De Roos en Het Zwijn, geloof ik, is de titel. "Odile mag dan een roos zijn," zegt Simon, "Maar zwijnen zijn er genoeg." Ook om Odiles dolle moeder Vinnie worden er door dolverliefde Vlaamse zangers sibillijnse liedjes als Domino gecomponeerd. Zij houdt van verre landen, Vinnie, van godverlaten stranden. Wachten op Godot, daar heeft ze geen geduld voor. Ze heeft soms in haar ogen het rood van regenbogen na een nachtje uitgang met een limousine vol vriendinnen. --- Willem verliest bijna het evenwicht, daarboven in de goot, maar wil er nog geen kwaad in zien. "Zulke fratsen gebeuren toch voornamelijk met de jongens," sakkert Katy, roodgeworden als een klaproos. "Elaba!" zegt Mee eindelijk, "Geen drukke bedoeningen hé daarboven. Doe maar kalm gij kleine boef. D'r valt hier nietnie te bezetten dan een plekske tussen ons op mijne schoot. Klim naar beneden, kom hier bij mij, manneke, waar ge veiligstaat." "Meeke, Ola," bromt Sven met een geuzenbeker Sangria in de poten, "Laat Wimpie daarboven maar smurfen. Onze Otis & Ilano klimmen er ook maar bij. Hupatee. Ze kunnen thans straks minimaal wat lappen krijgen, de drie musketiers. Een goeie stevige peutering, hoort ge mij daarboven!" "Jamaar manneke," wuift Meeke meteen weg, "De kiendjes moeten veilig met de voeten op de grond weerkeren, verstaan?" "Dikken beuzak!" roept Ilano zwierend rond de parasol. "Ge geeft uw familie natuurlijk geen rammeling," denkt Helen, een ware Ondine Bosmans. "Maar de rest soms van de mensen?" Er zijn dingen die Helen door de vingers wil zien. --- Simon, de trouwhartige jonge kickboxer, hoort alles lijdzaam aan. Legt de iPhone neer waarop hij net de kranten overliep. Onrecht, hij kan er moeilijk mee om, met de ellende uit onrecht. Hij probeert in de vakanties met het hoofd in de natuur te leven, waar er ook wreedheid bestaat, jazeker, maar dan als offer, als een dienst aan het algemeen belang. "Bijna alle dieren doden uit noodzaak," weet Simon. "Ze martelen en ze folteren niet. Alleen de dieren die 't meest op de mens lijken vertonen zware sadistische neigingen." Waar in de evolutie is dat uitgesplitst? Waarom? Waarom is dat laakbare gedrag niet uitgeroeid maar dominant geworden? "Ik moet Yuval Harari herlezen," besluit Simon. Zijn favoriete docu is die over een grote getergde wolvenfamilie uit Yellowstone, Wyoming. De edele dieren huilen vaak, zoeken 's nachts contact. --- Kwinten staat op uit de sofa met kleine Rémi op de arm en de verder schattige Otis als Tasmanian devil rond de benen. "Een student stelde mij een interessante vraag omtrent de paradoxen van het tijdreizen," start Kwinten aan enkele verbaasden te doceren. Rémi bijt papa plots keihard in het oor. Gilt soms met plezier een trommelvlies aan flarden. Het is Maarten die vervolgt: "Ja want Kwint die antwoordde toen, en daarna werd het over heel de aula stil:    Stel je koopt bij het Paard van Troje een kopie van The Tragedy of MacBeth, je reist in de Tijd terug naar het jaar 1600, overhandigt het boek aan een verbaasde Shakespeare, waarna je terstond terugflitst naar het jaar 2024 en in de boekhandel naar een kopie staat te kijken van Macbeth. De vraag is nu: wie heeft dan het stuk geschreven?" --- "Kak die Duitse liefde," licht Laïs aan de besnaarde Laure toe, die met een hoofd vol dansballet en wetenschap aandachtig naar haar nicht probeert te luisteren. "Goethe is wel wijs met zijn Werther. Maar een ander slag neuroot is Fraze Kafka, Laure, die schijnbaar noooit over de liefde rept. Alleen maar over de zotste dagelijkse Zazieaanse toestanden schrijft. Mja. Dat was precies nogal een leutigaard." "Hij hield de veranderende wereld een spiegel voor," spreekt Laure zacht en vast. "Misschien lag zijn missie hoger dan het persoonlijke leed uit liefde, Laïs. Misschien vond hij dat anderen dat beter konden beschrijven en voelde hij meer affiniteit met mensen die verdwalen in de gangen en de kelders van de maatschappij." "Da's mooi, Laure, waw. Akkoord. Ook peetje zegt dat ik aan mijn verbeelding geen grenzen moet stellen. Dat het een plek is waar ik mag verdwalen." --- "Maar wie doet er zich nu ombouwen tot een kever?" zegt Beyoncé. "Zonder op voorhand een plan klaar te hebben," zucht Cato. "Tssss. Kafka toch. Ik had graag een handje toegestoken." "Maar dat kan toch gebeuren, zonder plan vallen?" vecht Hannah tegen, "Er kan zoveel gebeuren." "Excuseer, schatjes, maar ons verhaal is toch ook volledig van de pot gerukt?" probeert Marie vat te krijgen op het gebeuren. "Hoezo?" kapt Laïs af, "Ge kan Kafka niet met ons verhaal vergelijken. Een plattelandsdokter is peanuts, ver ver van ons bed vandaan. Dit verhaal hier is van ons, Marie, ons allemaal. Het is ons sprookje maar ook horror." Cato denkt er het hare van, maar zwijgt als een kluis. Sven schenkt nog een fles Chablis voor Hannah, Helen en voor Vinnie. "Ons verhaal," opent Laïs, "Is zwart als het leven, maar ook vol van kleur en licht. Het zijn verschillende sferen dooreen. Er gaat veel liefde in verscholen. Maar ook pijn. En wanhoop. En verraad. O, en zeemansliedjes! Die ken ik uit de zeescouts. Dus Maarten, Laure, Dimi, wat moet een verhaal feitelijk nóg meer hebben? Leg mij dat eens uit, dan, slimpies? Monsters?" Kaartje, een hartveroverende Zorgzaamheid, die van bij het begin al had aangevoeld hoe belangrijk het voor haar nichtje is, strijkt Laïs aangeroerd door de haren. Vinnie fluistert Laïs iets in het oor. --- Ze beslaat een beetje rood, de mooisie Laïs, en aarzelt. Kijkt licht bevreesd naar Helen om, die schijnbaar op elk ogenblik een kille wraakengel kan worden. Ze durft veel, zeer veel, een moedige jonge vrouw is ze, Laïs. (Heleen Debruyne, met een sierlijke wondermooie pen, vlijmscherp als het moet, is een van haar favoriete columnisten.) Maar ze durft niet te herhalen wat de plichtvergeten Vinnie daarzo zegt. Niet tegen Meeke.. En zeker niet met Helen op de wacht. Ai.. Haar jonge innige ogen zoeken schroomvallig naar die van haar peetje, haar eenzelvige maar warmbloedige neef, haar beschermengel, die gemesmeriseerd vanop een afstand toekijkt, tegen de muur aangeleund, met naast hem zijn broer, een kale gelaten reus. Hij glimlacht vertederd terug en spoort haar met een knikje aan om het toch maar te proberen. "Wat is het ergste dat nu zou kunnen gebeuren, liefje," stelt hij haar zo vaak gerust, "En zou het dan onvermaakbaar zijn?" --- Ze haalt diep adem. "Ge moogt ons niet afyakken, m-Meetje," zegt Laïs, "Wij gaan hem rustig laten vertellen. Hij doet zijn best." Er valt een stilte. Het geroezemoes valt stil. Het peetje gebaart naar Helen, zijn naaste nicht, zijn zusje, dat het niet nodig is, nee, om tussen te komen alvorens Meeke heeft gesproken. Laat die kleine maar moedigzijn, gebaart hij. Ze knikt en ze begrijpt hem als vanzelf. Meeke ondertussen kijkt op. Haar strenge stalen ogen zoeken naar het tegenlaweit. Ze pint de blik op Laïs vast en fronst. "Mmm," denkt ze, de wakkere krokodil, "wat mee die kleine te doen.." Vroeger zou ze die kleine onmiddellijk de mantel hebben uitgeveegd. Tegenspreken? Sebiet een kakesmete. Maar diep vanbinnen peist ze in haar eigen, minzamer geworden, doodvermoeid van lastig te hebben geleefd, van met de riem te zijn geslaan en van venten bespuwd en vernederd geweest (maar luctor et emergo), wel, na een hele Eeuw te hebben moeten overleven, na al die vele worsteling, denkt ze tegenwoordig diep vanbinnen, de Oermoeder: "Mmmm.. Ik heb misschiens al genoeg van mijn gelijk gekregen. Het grote gelijk moet nu van langsom aan de kiendjes toebehoren." Ze ziet, op die kleine Laïs, een vlindertje landen. "Tuurlijk," denkt Mee magisch, "het moest een vlinderke wezen of een dunne gulden zonnedraad. 't Kan pertan ook een bloemblaadje zijn, als ik die kleine goed bezie.." Ze smelt, Meeke, een heel klein beetje vanwege het lef van haar dappere achterkleindochter. Ze plooit, om al haar kinderen ter wereld, en zegt: "Akkoord, mijn kind, speciaal voor U, me schûun wijveke", en knipoogt Laïs met een glimlach toe, die onmiddellijk komt te stralen. --- Zazie, Laïs' mama, straalt glunderend mee. Zij, die dolgraag Franse literatuurles geeft, ze mijmert: "On est toujours trop bon avec les femmes" en glimlacht om de deugniet Queneau. Het was absoluut Le dimanche de la vie -wat anders- dat haar de ogen opende rond de oersimpele ingeving om het zondagse genotsgevoel ook naar dinsdag en naar vrijdag door te trekken. Sindsdien is ze gelukkiger. --- Meeke verstaat amper Engels maar komt in gedachten op Ted Neely terecht.  Who are you to criticise her? Who are you to despise her?  Leave her, leave her, let her be now. Leave her, leave her, she's with me now.  If your slate is clean, then you can throw stones. If your slate is not, then leave her alone. --- "Dat is gesproken." Meeke draait het hoofd, de glimlach verdwijnt. "Celia? Sieleke? Zeg eens rap tegen uw tante-engel Juul, lieveke, dat ze voor Sturm en Liebe de videorecorder programmeert. En dat hij van deze keer moet marcheren. Zeg het maar twee-drie keren. Zeg maar dat het rechtstreeks van mij afkomt. En géén reclames wil ik zien. Neh." Odile, een Amazone, altijd fier op Mee, ze lacht om zoveel lef. Ook Vinnie doet dat steeds, al krijgt ze soms nog van de Moeder op haar donder. Maarten, dromerig, tikt Laïs op de schouder en reikt haar een kop verse, warme chocomelk met een scheef torentje slagroom. Ze bedankt hem en knipoogt. Hij bloost en denkt: "Ik heb toch weer iemand gelukkig gemaakt." Kwinten, met een plakker op de oorlel, schuift geamuseerd bij en fezelt Laïs een nieuw vers raadsel toe. Fzz-fzz. In de sauna lag naast een dode man een thermosfles "Wow," denkt ze gelijk, "Waanzinnig wijs raadsel! En macaber. Dat moet in het Verhaal, peetje." "Danku Kwinten," zegt ze, "Danku iedereen.." Blozend werpt ze een kusje in de lucht. Meeke, zij glimlacht alweer om zoveel mooie oprechte beleefdheid. "Een dankbaar kind," kijkt ze vergenoegd naar de vogeltjes in de lucht. Dankbaarheid de schoonste Deugd --- Alix peilt de gemoederen. Zij adviseert de verteller. Zijn hoofd is te klein, denkt ze, om onze vertelling ook maar in de buurt van een goed einde te brengen. Hij is impulsief, meent ze, en veel te gevoelig. Voer voor spychologen. De hele Mythos, vreest ze, is hem te machtig. Ze staat op wacht, Alix, om te helpen mocht het nodig zijn. Tenslotte wordt ook zij door hem geholpen en, met hem naast haar, versterkt. Het schijnt een eeuwige beurtrol. Maar het is fair, rechtvaardig. Ze kan erin berusten. Om hem geeft ze van alle mannen ook echt. (Toen ze klein was en niet slapen wou kwam hij traag en dramatisch de krakende houten trap opgekropen -zij giechelde- om voor te lezen uit Het herdersleven van James Rebanks. Hij liet overal veelzeggende stiltes. Het werden haar eerste verre reizen. Later werd er aan haar en Laïs voorgelezen uit de boeken van Daniel Wallace en uit de raadselachtige avonturen van Sherlock en Hercule Poirot. "Om uw geest te scherpen," zei hij toen, "Opdat ge mettertijd een beetje voor uzelf leert denken.") Hij probeert om regelmatig attent te zijn en mooie dingen in haar te sommeren. Het lukt hem soms (maar nooit op een maandag. Een van haar bijnaams is Garfield). Dan gaat ze op in de schoonheid van de verhalen die ze op zijn uitnodiging uit de vingers tovert en tot een werkelijkheid brengt. Anderzijds doet ze zeer aandachtig luisteren, Alix. Ze kan ook glashelder citaten reciteren waar haar kozijn bovenaan de bladzijde soms haar dagboek mee versiert.   Camilla: "You, Sir, should unmask."  Stranger: "Indeed?"  Cassilda: "Indeed it’s time. We all have laid aside disguise but you."  Stranger: "I wear no mask."  Camilla: (Terrified, aside to Cassilda.) "No mask? No mask!" --- "Seg vriend," segt ze, "Om de vertelling spannender en sappiger te maken: kunnen we hier en daar een dooie mus uit de dakgoot laten vallen? Een lijk dat van het dak afdondert? Een pets op de poep? Een kletsende natte gepassioneerde vrijpartij?" Ze wijst omhoog. Ik kijk 'r gepuzzeld aan, speur onwillekeurig naar een lek in de bedakking. "Oei! Erbarmen, dat dooi vogeltje! Wiene, o wien heeft het vermoord!?" acteert ze heel slecht (maar echt heel slecht). "Een afleidingsmaneuver," verklaart ze, "Om de wankele structuur van uw verhaal met een extra steunbeer te ontlasten. Een whodunit, beetje zoals het Glass Onion Mystery. Want ook onze vertelling mag versierd en verlucht worden, gelijk een middeleeuwse miniatuur, toch?" We gaan zien, liefje. Wij gaan zien of dat met mussen lukt. --- Piano piano. Geen zorgen importeren. Sachte bitte, Jungs. Niet teveel hooi op onze riek nemen. Meeke, in de eiken schommelstoel bij het haardvuur, met omzwachtelde benen en geruite pantoffeltjes, een geruit dekentje over de schoot, klapt blijmoedig in de handen. Ze is verzot op roodborstjes en mussen. Ze is zot van dooie ratten. "Meikevers en rodododenrons, dr"..oomt ze even naar heel vroeger weg, toen zijzelf geducht was om vanalles, Meeke, en de Klereberg nog veels en veel steiler om met haar roze fietske tegenop te piepen. "Maar vroeg'ren is van tel niet meer. En ook het nu is pertangs zo zo wreed belangrijk niet.. Later.. Later kom ik bij Jezuske terecht," glimlacht ze verzaligd. "En quasi al mijn kiendjes schijnen gelukkig. Ze zorgen voor mekander. Gelijk ik het wênsch. Ze gaan ook goed veu mij zorgen.." A cruce salus --- "Ik hoop wel, aan de hemelpoort gekomen, dat Sinte-Pieter geen difficiele vragen meer stelt," heeft ze altijd gepeinsd, "Of ik zou 't aan de meet nog zelf om zeep helpen." "Maaarrr," grint Meet, "Maar 'k zal eerst keer goed mijn mening aan Petrus doneren: ik geloof niet in snelheidsboetes, m-Monseigneur. Want ons Kaartje, dat kind, een snelheidsduivel, d'akkoord, maar zij gaat langzaam onder de boetelast gebukt - en mijn Vinnie ook al een beetje veel. Ik hen een ander voorstel dan die boetes. Ge dient de mênschen zwaarder in de zakken te treffen: ge moet de prijzen van de begrafenissen verhogen! Tiens. Dodentaks voor daders. Et voilà. Dan ben ik voorzien van in een volgend leven misschien weer CVP te stemmen. Ik ga zien." Meetje, nog steeds op Aarde, roept genegen om de beschermengel Helen, de liefste onder al haar Wienes, en om een tasje muntthee met honing, of rietsuiker is ook goed. "Merci me wijveke," fezelt Meeke enige momenten later al en streelt Helentje langs de rug, wrijft haar warm over de hand, en langs de lachende kaakjes van de kleine keizerin Maχine, Meekes fierste Moederschat. Meeke warmt zich liever aan Helen of aan Celia dan aan de open haard. Mijn gewassen engelkes, zegt ze. Helen smelt weg. Some people are worth melting for.. Daarom. We vertellen maar gewoon verder, lieve Laïs, zodat ons verhaal kan verderkachelen, opdat de warmte niet uit Mee vertrekt. †   ---   I guess it's the chain that binds me  I can't shake it loose, these chains and things

Lucien Haentjens
393 2